ب، همان طور که در دادنامه‌های شماره ۲۱۲۶/ ۱/ ۱۳۸۶ و شماره ۲۰۱۱۷/ ۵/ ۱۳۹۰ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری تصریح شده است، اولا در خصوص بهره‌مندی از مزایای طرح مسیر ارتقای شغلی اجتماع شرایط قانونی در زمان حاکمیت مصوبات مربوط ملاک عمل است.

ثانیا، مطابق تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه -۲۳/ ۵/ ۱۳۸۱ هیأت وزیران و بخشنامه‌های شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۹/ ۶/ ۱۳۸۱ و شماره ۵۳۶۷۶/۱۸۰۰-1/ 4/ 1383 سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی وقت کشور، تشخیص و احراز شرایط متقاضیان با هیأت ممیزه می‌باشد و تأخیر یا عدم ارسال تقاضای مستخدم به هیأت ممیزه نافی حق مستخدم نبوده و اظهار نظر اداره بدون طرح در هیأت ممیزه مبنی بر استحقاق یا عدم استحقاق مستخدم توجیه حقوقی ندارد.

در نتیجه آرای صادره از شعب دیوان عدالت اداری که بر وارد دانستن شکایت صادر شده‌اند صرف نظر از صحت و سقم ادعا، رسیدگی به موضوع را در صلاحیت هیأت ممیزه تشخیص داده‌اند، در حدی که متضمن این معنی است صحیح و موافق مقررات می‌باشد.

این رأی به استناد بند ۲ ماده ۱۹ و ماده ۴۳ قانون دیوان عدالت اداری برای شعب دیوان و سایر مراجع اداری مربوط در موارد مشابه لازم‌الاتباع است.»