بررسی جایگاه حقوق شهروندی در اسلام و اعلامیه حقوق بشر اسلامی
*جایگاه حقوق شهروندی در اسلام و اعلامیه حقوق بشر اسلامی
بعد
از تشکیل جامعه و ایجاد حکومت در جوامع انسانی و ایجاد نظام حقوقی، یکی از
مهمترین بخشهای این نظام حقوقی، حقوق اجتماعی و شهروندي است. در واقع
یکی از مبانی اصلی حقوق متقابل دولت و مردم در اسلام، اصل حق و تکلیف است؛
یعنی این رابطه یک رابطه یکطرفه نیست که دولت فقط موظف به اجرای
خواستههای مردم باشد و یا مردم تنها باید مطیع اوامر دولت باشند، بلکه این
دو نسبت به هم تکالیف و حقوقی دارند، که میتوان در حدیثی از حضرت علی (ع)
آن را به خوبی درک کرد.
ایشان میفرمایند: از بین این حقوق،
بزرگترین حقی که خدای سبحان فرض کرده، حق حاکم بر مردم و حق مردم بر حاکم
است. این حقوق را خداوند برای هر یک بر دیگری فرض کرده است تا نظام انس و
همزیستی مودت آمیز آنها منشأ عزت و اقتدار دینشان باشد. پس هیچگاه مردم
به صلاح و سداد نگروند؛ جز آنکه حکام و زمامدارانشان صالح باشند و هیچگاه
حکام صالح نباشند، مگر آنکه مردم در طریق اعتدال و استقامت گام بردارند.
پس
هرگاه مردم، حق حکام را و حکام، حق مردم را رعایت کنند، حق در میان آنها
عزت یابد و راه و روشهای دین برقرار و آثار و علائم عدل استوار شود و سنن و
آداب براساس آن جریان یابد و در این صورت میتوان به بقا و دوام دولت دل
بست و دشمن را مأیوس کرد.
در رابطه با حقوق شهروندی در اسلام دو اصل مهم وجود دارد که نباید از آنها غفلت کرد؛ کرامت انسانی و نظارت همگانی:
*کرامت انسانی
یکی
از پایههای اعتقادی در نظام اسلامی، اصل کرامت و ارزش والای آدمی به
عنوان خلیفه خداوند بر روی زمین است که این اصل انسان را موجودی با
ظرفیتها و پتانسیلهای بالایی از تکامل متصور میسازد که با توانایی
نامحدود خود و استعدادی که خدای متعال در وجود وی نهاده است، میتواند تا
بالاترین درجان کمال الهی رشد کرده و ارتقا یابد.
*نظارت همگانی
کاملترین
نظام سیاسی، نظامی است که در درون خود عوامل تضمین بقا را داشته باشد و
بتواند با عواملی که جز عناصر آن نظام است، زمینه رشد عوامل منفی را در
درون خویش منتفی سازد و از مصونیت ذاتی در برابر چنین خطرات عظیمی برخوردار
شود و دین مبین اسلام به وضوح دارای این خصیصه پرفایده است.
نظارت
عمومی و همه مسئول هم بودن، به نظام اسلامی چنان توانایی میبخشد، که به
صورت مداوم سطح آگاهیهای مردم و قدرت داخلی را تا آن حد بالا ببرد که هرگز
قدرتش به فساد کشیده نشود.